,.

‘...Martijn Doolaard [1966] maakt zwart-witfoto’s van mensen. Hij bekijkt hen van onderuit, van bovenaf of op ooghoogte. Hun schedels schemeren door de huid heen. We zien dodenmaskers, verontrustende tronies of argeloze, weerloze passanten. Houden zij hun ogen open of toe? Wat mogen wij [niet] zien? En zij, de figuranten in deze stille film? Mogen wij deze foto’ beschouwen als portretten? De term veronderstelt erkenbaarheid en gelijkenis, registratie en hommage. Af en toe lijkt de titel die Doolaard aan een van zijn opnamen heeft gegeven – een naam als Maria of Julien – er op te wijzen dat het om een portret gaat, maar klopt dat wel? Het is niet duidelijk of de gestalten op Doolaards foto’s modellen of acteurs zijn, mensen zonder meer of personages uit de
dromen van de fotograaf. Van de ene naar de andere afdruk verkent hij duizend tinten zwart en grijs, onderzoekt hij hoe omtrekken vervagen, kijkt hij toe wanneer de schaduwen en het licht van de nacht een eigen leven gaan leiden. De zwijgende mensen op deze foto’s – telkens één figuur, gevat in de vertrouwde
rechthoek van het beeld – kijken terug of weg. Zij doemen op uit hun onderwereld van korrelig grijs en diep zwart, als in een gewassen inkttekening. [...] Het universum dat Martijn Doolaard in zijn werk opvoert, is een lichtjes vervreemde kopie van de echte wereld, een parallelle ruimte in en achter, voor en na de dingen – een variant waarin de vormen nog
niet hun definitieve contouren gevonden hebben of waarin die al verloren zijn gegaan, ontbonden als een herinnering die vervaagt tot ze vrijwel helemaal is uitgewist. De gestalten deinzen terug, trekken al inktvlekken in een blad vloeipapier. Samen met de fotograaf verwonderen wij ons over hun wijkende omtrekken...’, aldus Eric Min in zijn begeleidende tekst.
Martijn Doolaard wordt in Nederland en België
vertegenwoordigd door Galerie Baudelaire te Antwerpen [www.galeriebaudelaire.be].

return to